LEXO NË LIBRIN E JETËS!

Nëse mendimi për Të Vërtetën të erdhi nga brendia  e qenies sate,
Përse e kërkon Të Vërtetën jashtë vetvetes?
Ti mund të thuash se edhe dhembja shfaqet brenda qenies
por ilaçet për t’u shëruar i gjejmë jashtë saj
Atëherë, më thuaj,  mendja me të cilën ke mbërritur te ilaçi 
është jashtë apo brenda teje?
 
Ah sa e tmerrshme është që  duhet të flasësh
për gjërat që janë të kuptueshme vetvetiu,
Një fjalë e vjetër sa bota, thotë se i laguri s’ka frikë nga shiu
Pa frikë do të flas deri në frymën e fundit për hir të Pafundësisë
se jam lagur i tëri në rrugët e jetës nga Shiu i Dashurisë
Derisa s’isha lagur krejt nga ky Shi, trupi më digjej nga zemërimi
Në vesh me fjalët shëruese më pëshpëriste një mësues imi
Më thoshte: “Nga Një e Vërtetë e Vetme të gjitha gënjeshtrat tunden,
Qetësohu se ‘dhe mizat duan të krijojnë mjaltë, por nuk munden!”
 
E Vërteta afër nesh, e ne larg nga E Vërteta
Kot që i etshmi jeton afër burimit, nëse s’pi prej tij, vdes nga etja
Nuk mund ta njohësh Të Vërtetën prej krijesave, por krijesat  prej Së Vërtetës
Nëse s’mund të ikësh nga hija jote, a mund të ikësh prej vetvetes?
O krijesë me trup, me mendje, me shpirt, ç’është hija jote?
A ekziston ajo njëmendësisht apo sytë t’i mashtron drita e kësaj bote?
 
Hidhe shikimin mbi veten tënde dhe shiko përtej shtatë qiejve
Ji kureshtar ta dish jo deri ku arrin rrezja e diellit por deri ku ajo s’arrin dot
Aty ku mbaron deti më i thellë e mali më i lart, fillon thellësia dhe lartësia jote
Lexo deri sa ta kuptosh se ti je vetë libër i gjallë që ecën në ekzistencë
Me ecjen tënde dëshmo se Dituria s’buron nga librat, por librat nga Dituria,
Se jeta nuk e mundësoi Dashurinë por u mundësua nga Dashuria,
Se dituria pa urtësi është zjarr të cilin njeriu e ndez për ta djegur veten,
Se gënjeshtrat s’do ekzistonin kurrë pa Të Vërtetën.
 
Lexo në librin e jetës se ëmbëlsia e mëkatit shpejt mbaron,
Dhe mbetet veç idhtësia e tij që gjithë jetën të hidhëron,
Mëkatet janë si era e pakëndshme në një vend që në fillim s’të vjen e mirë
Po qendrove aty më gjatë, mësohesh dhe s’e ke vështirë.
 
Sa herë lotove në jetë për ata që ishin larg, pa menduar pse lotët janë kaq afër syrit?
Dhe sapo u përballe me këtë pikëpyetje, u bëre kureshtar për përgjigjen
A mos do ta dish pse lotët janë ilaç për t’i çliruar zemrat e pushtuara nga pikëllimi?
Epo, ilaçi nuk është për ta kuptuar por dhembje për të shëruar
Sado larg të  shkosh duke numëruar nuk do ta arrish kurrë të pakufishmen
Njëlloj, sado afër të më qëndrosh nuk do më arrish as mua
Hiq dorë nga unë dhe ec në rrugën time se unë jam valë që i takoj Një Deti 
Mund të më prekësh me dorë, por s’mund të më kapësh
Nëse do, hidhu edhe ti në këtë Det dhe bëhu valë
Që afërsia dhe largësia të mbeten veç fjalë.

Fatmir Muja 2011
www.fatmirmuja.com